Największe zmiany nastąpiły w Li. Lewek stał się zamknięty w sobie i nie wychodził z jaskini. Nie interesowały go opowieści prababci. Stał się tak zamknięty w sobie, że wydawało się, że gdyby ktoś go chciał zabić żadnej reakcji na jego twarzy nie można było odczytać.
Wieczorem po tragedii wszystkie lwy nic nie mówiły. Czuły, że rodzice Sea i Li, nie chcieli by im coś mówić.
Po dotarciu na Lwią Skałę z kanionu, Li przytulił do Kovu, Sea zaś poszła do Kiary i zapytała:" Mamo czy Eli żyje"? Kiedy tylko usłyszała płacz przyszłej królowej Lwiej Ziemi. Lwiczka pobiegła w kąt groty. Li zauważył ją. Podbiegł go niej i się do niej przytulił. Po raz pierwszy zasnęli bez Eli.
Następnego dnia ze smutkiem Kovu ogłosił zwierzętom na Lwiej Skale, że Eli umarła. Jak zwierzęta to usłyszały niektóre zaczęły płakać. W tym samym czasie wszystkie lwice robiły to samo.
Wszystkich targały wyrzuty sumienia. Czuli, że Lwia Ziemia jest pogrążona w największej żałobie od czasu śmierci księcia. Każdy z rodziny królewskiej miał wrażenie, że coś zrobił źle. Gdyby wszyscy wiedzieli gdzie idzie Eli każdy by ją powstrzymał. Raz w akcie desperacji Kovu zapytał Rafikiego czy można cofnąć się w przeszłość.
Pewnego dnia była piękna pogoda. Sea wyszła na dwór. Początkowo czekała na brata, ale kiedy ten nie wychodził sama poszła. Kovu w tym czasie był na polowaniu więc nie wiedział, że jego córka wyszła.
Księżniczka skierowała się w stronę wodopoju. Patrząc na wodę nie mogła uwierzyć, że Eli z nimi nie ma. Nagle zaczęła płakać i była bardzo zła na siebie, że chciała iść na Ziemię Law. Z braku sił położyła się i łkała.
Nie wiadomo ile czasu minęło, ale wtem zobaczyła pomarańczową lwiczkę biegnącą do niej.
-"To Eli"!- pomyślała i bez wahania pobiegła do lwiątka. Na jej widok Eli zaczęła się śmiać i powiedziała:" Sea ja przeżyłam ten upadek z wąwozu. Wróciłam do was. Chodźmy na Lwią Skałę"
- Ale jak?- zapytało białe dziecko
- Opowiem Ci wszystko na Lwiej Skale-obiecała siostra
Szły szybko do domu. Sea była prze szczęśliwa. Śmiała się i płakała z radości. Dotarły na Lwią Skałę. Słysząc szmery szybko przybiegł Kovu, wróciwszy z polowania. Widząc swoją córkę zdrową natychmiast zawołał swoją rodzinę. Li zobaczywszy Eli przytulił się do niej i powiedział, że nigdy jej nie opuści oraz przeprasza, że ją puścił.
- Nic się nie stało- odparła lwiczka
Raptem Kiara wyszła z groty. Natychmiast się przytuliła do zaginionej córki.
- Dziadku! Babciu! Eli żyje!- zawołała Sea do Simby i Nali. Starsza para nagle przybyli z Sarabi. Wszyscy się śmiali płakali z radości. W końcu żona Mufasy poprosiła o prawnuczkę do opowiedzenia jak przeżyła. Wszystkie lwy ciekawe opowieści usiadły w rodzaju okręgu i na środku siedziała Eli z Kiarą.
- Wiecie, jak spadałam to chwyciłam się najbardziej wystającego kamienie i się go złapałam. Wdrapałam się na skalną półkę i...
Raptem Sea otworzyła oczy. Przed sobą zobaczyła Rafikiego. Nagle zrozumiała coś. Ta piękna wizja to był tylko sen. Uświadomiwszy to sobie rozpłakała się. Tymczasem Kovu i szaman ze sobą rozmawiali
- Młoda księżniczka jest chora na Fifię*. Będzie miała gorączkę i musi przebywać w ciepłych miejscach. Drzemka przy wodopoju podczas pory deszczowej do niej nie należy- powiedział Rafiki
- Nie wiedziałem, że będzie przy wodopoju. Kiara powinna ją pilnować- odpowiedział Kovu- Może...
Nagle przerwali rozmowę widząc, że białe dziecko się obudziło. Mandryl sobie poszedł, a Kovu poszedł do Kiary. Nie słyszał, że jego córka płacze...
